Έξι σοφοί διδάσκαλοι με έφεση στη γνώση
γυρεύασι ελέφαντα (αόμματοι κι αν ήταν)
μήπως και καταλάβουνε πως μοιάζει αυτό το ζώο.
Ο πρώτος που επλησίασε έτυχε να πέσει
πα’ στα πλευρά του τα γερά κι άρχισε να βογκάει
“Ετούτος ο ελέφαντας πιο μ’ ένα τοίχο μοιάζει!”
Ο δεύτερος που ακούμπησε τους δυο χαυλιόδοντες του
φώναξε “Τι είναι άραγε αυτό; Κυρτό και λείο και μυτερό;
Σαφέστατα ο ελέφαντας πιο μ’ ένα δόρυ μοιάζει!”
Ο τρίτος που επλησίασε έτυχε ν’ ακουμπήσει
τη προβοσκίδα τη στριφτή που ‘μοιαζε με σκουλήκι
σκέφτηκε και κατέληξε “Μάλλον με φίδι μοιάζει!”
Ο τέταρτος με επιμονή ψηλάφισε το γόνα
“Θαυμάσιο κτήνος ειν’ αυτό”, κατέληξε και επείσθη:
“Είν’ απόλυτα ξεκάθαρο πως μοιάζει μ’ ένα δένδρο!”
Ο πέμπτος τυχαία το αυτί ακούμπησε και είπε:
“Δεν έχει πλέον νόημα κανείς να το αρνείται,
ετούτος ο ελέφαντας πιο με βεντάλια μοιάζει!”
Ο έκτος περισπούδαστα άδραξε και εκράτει
την αιωρούμενη ουρά που ήτανε σιμά του
“Το βλέπω” είπε “καθαρά, πιο με σκοινί μου μοιάζει!”
Έτσι οι σοφοί διδάσκαλοι άρχισαν να μαλώνουν
και ο καθείς τη γνώμη του δεν έλεγε ν’ αφήσει.
Κι ενώ όλοι είχανε δίκιο κάνανε όλοι λάθος.
John Godfrey Saxe (1816-1887)
Συμπέρασμα:
Στις διαμάχες τις θρησκευτικές οι διαμάχοι φρονώ διαπληκτίζονται έντονα
παρότι αγνοούν τι έχει ο καθένας στο μυαλό
και συνεχώς αδολεσχούν για ένα ελέφαντα τρανό
που δεν μπορούν να δουν.